LJUBOMORA KARAĐORĐEVIĆA NA CRNU GORU I KRALJA NIKOLU 

Džordž H. Mouziz (George H. Moses), koji je službovao u Senatu S.A.D. i bio američki ministar u Grčkoj i Crnoj Gori, imao je svaku mogućnost da upozna kralja Nikolu i kao čovjeka i kao monarha. On ga naziva “posljednjim starješinom kuće – jedinim monarhom koji je, po mom saznanju, dostojan svoje tradicije”.

Nakon ubistva Aleksandra, posljednjeg iz loze Obrenovića, i kraljice Drage, vlade ostalih evropskih zemalja odnosile su se prema Srbiji sa naglašenom hladnoćom. Ona nije mogla da podnese da kralj Nikola uživa naklonost stranih sila kao i svog naroda. A priču je uvijek lako početi za neku javnu ličnost. Tako su spletkari krenuli da potkopavaju kraljevu reputaciju.

Nije vrijedno pratiti tu kaljavu stazu aluzija osim kada se tiču rata. Ali one datiraju od mnogo prije rata i njihov motiv je previše jasan da se ne bi uočio – ljubomora na Nikolin dobar glas i visok renome medu balkanskim vladarima. 

Da je jugoslovenska konfederacija bila formirana na samom početku dvadesetog vijeka, on bi logično bio na njenom čelu. Samo saznanje te činjenice dovodilo je srbijanske zavjerenike do bijesa. 

Činjenica da je Nikola bio dobročinitelj njihovom kralju i otac njihove kraljice samo je pojačavala njihovu ozlojeđenost. Druga kćerka Nikolina bila je kraljica Italije, a još jedna, Milica, udata za Petra Nikolajeviča, Velikog vojvodu Rusije – čista uvreda u sebičnim očima srbijanskih diplomata. 

Loza Karađorđevića nikad ne bi uspjela toliko koliko jeste bez usluga ljudi koji su od intrige napravili pravu umjetnost. Nešto vas prosto tjera da se divite njihovoj vještini, čak i kada osjećate odvratnost zbog njene (zlo)upotrebe.

(…) 

Izvor: 

Američko izdanje:

Whitney Warren, „MONTENEGRO THE CRIME OF THE PEACE CONFERENCE”, NEW YORK,1922.

Crnogorsko izdanje (prevod):

Vitni Voren, „Crna Gora – Zločin mirovne konferencije” , priredio dr Branislav Marović; Podgorica 2000, str. 19, 20, 21.

preuzeto sa Telegram grupe Crna Gora

Podijeli:

Related posts

Leave a Comment